Güneş her gün doğar her gün batar. Yarın yeniden doğmak için bugünün sonunda batması gerekmektedir onun. Batış ruhlara verdiği hüznü yeniden tazelemek için kaçınılmazdır. Gidecek bir süre özlenecek dönüşüyle hüzünler sevince tahvil olunacaktır. Bir süre birlikte olduklarımızın kaybı birlikteliğin süresiyle ya da yoğunluğuyla orantılı olarak üzer i. Sadece bir süre için gitmişlerse ne gam Gözlerimiz nemlenir ve bekleyiş başlar. Gelecektir nasıl olsa. Bir vadeye kadardır gidiş hasret çekilecek ve vade dolunca hasretliye kavuşulacaktır. Kimiyle Hayata beraber başladığımız kimiyle yollarda karşılaşarak yazgılarımızın çakıştığını gördüğümüz insanlar yolculuğu ballandıran ya da katlanılmaz eden yoldaşlarımız değil midir? Yolculuk onlarla yolculuk olmaz mı? Onlarsız olunamayacak yerlerde kendileriyle dünyanın da yaşamanın da sarhoşluğunu tattığımız kimseler iç kısırlıklarımızı renklendirdiğimiz varlıklardır. Onlar ki biri i dünyaya taşımıştır biri onun can yoldaşıdır birkaçı kendimize benzeyen im gibi olan karındaşlığın verdiği en yakınlık payesiyle yanımızda apayrı yer edinendir... Akrabadır arkadaştır dosttur sevgilidir rakiptir düşmandır ötekiler. Cehennemdir başkaları diyerek itmek ister Sartre ötekileri. Oysa ötekilersiz bir dünyaya ne kadar katlanabilirdik ki?.. Ötekiler olmadan devinim olur muydu değişim olur muydu? Ama ötekinden ötekine fark var tabii. Gönlümüzde herkese aynı ölçüde yer ayıramıyoruz. Yer sıkıntısından değil iç disiplinimizin yaptığı tasniften. Birlikte yaşadığımız birlikte yaşlandığımız insanların imle birlikte değişip zamanla başka biri haline geldiğinin farkında bile olmuyoruz. Yollarımız bir bir ayrılırken başka topraklara düşmüş tohumlar gibi herkes kendi geleceğini birilerine ema edip gidiyor. Ama aynı atmosferde olduğumuz için değil de benzer zevkleri paylaştığımız için doğrudan ya da dolaylı yavaş yavaş tanıdığımız uzaktan uzağa sevdiğimiz derken kendilerine gönlümüzün en mutenâ köşesinde yer verdiğimiz çoğu zaman kendileri tarafından asla tanınmadığımız halde uğurlarına dostlarımızı bile rahatça kırabildiğimiz kimseler.. yok mu?.. işte onlarla olan yakınlığımıza akıl sır erdirememişimdir. Onlar ki bazen insan olarak kendileriyle aramızda kim bilir ne uçurumlar vardır bir arada olsak belki bir an bile anlaşamayız ama adlarını duyduğumuzda içimiz bir tuhaf oluverir. Hayranızdır onlara. Dünyanın süsüdür onlar.. Ve onlar kendilerinin değil imdirler. Varlığına şöhretine alıştığımız gibi uzletine daha doğrusu huzursuz yalnızlığına çekilmişliğini de kanıksadığımız bir Zeki miz vardı Ünü yayıldıkça gönlü gençleşen yıldızımız büyümüş büyümüş halkının kalbini doldurup aydınlatan bir Güneş olmuştu. Artık Sanat Güneşimiz di o. Hep genç kaldı yanımızda. Yaşlandığını ne kabul edebiliyorduk ne kendisi benimseyebiliyordu. Ama zaman ona da edeceğini edecekti. Ölüm insanların ünleri kadar büyük görünüyor. Ölümsüzlüğüne inandığımız insanların da ölebileceği fikri zaman zaman umutsuzluğa düşürüyor i. inanıyorsak eğer ölümün ötesinde bir yerlerde buluşabileceğimizi düşünüyor tesellî buluyoruz. O da yoksa vah e.. Sanat Güneşimiz i rüyamda gördüm bir gün Bir metro istasyonu gibi kapalı bir mekân. Kalabalık mı kalabalık. Birilerini ya da bir yerlere gitmeyi.. bekler görünen ama sadece öyle görünen hiçbir yere gitmeyen ve bekledikleri asla gelmeyen bir yığın insan... Dışarıdan biri gibi orada salt gözlem için bulunan biri gibi geziniyorum Derken Zeki Müren le karşılaşıyoruz. Yanında kimse olmuyor. Beni görünce yüzü aydınlanıyor ve bir istasyonda sevdiği birinin trenden indiğini görmüş hasretli gibi sevinerek bana yöneliyor. Dostça kucaklaşıyoruz. Kalabalıkta biraz dolaşıyor hem geziniyor hem sohbet ediyoruz. Bir ara sessizleşiyor buruklaşıyor durup yüzünü bana dönüyor. Diyor ki -Çok mutsuzum birader şöhretin hiçbir yararını görmedim burda beni kimse tanımıyor kimse tarafından aranıp sorulmuyorum.. Kendisini kimsesizlerin kimsesizi diye tanıttığı şarkı çalınıyor kulaklarıma. Hani Adının Mesut göbek adının Bahtiyar olduğunu halkının kendisini hep öyle sandığını söylediği şarkı.. Aylar oldu bu rüyayı göreli. Aklıma geldikçe yaşayan Zeki Müren le anılarda kalan Zeki Müren i birlikte düşünmeden edemiyorum. Ama ne olursa olsun o şarkısını söyledi ve sustu. Onun engin nezaketinden halkına bir şeyler kaldı mı dersiniz?, Zeki Müren - Ah Bu Şarkıların Gözü Kör Olsun, zeki müren muren

Etiket: zeki müren muren